over mijn tocht naar Santiago. Ik plaats het maar even als bericht, omdat het plaatsen van een menu-pagina link niet werkt momenteel. (laatst bijgewerkt: 18-4-2026)
Het komt er kortgezegd op neer dat ‘de camino’ voor mij eigenlijk een vreemd vehikel is geworden. Ik vind wandelen, reizen en leven genoeg tot de verbeelding spreken.
Waarom loop ik?
ik loop omdat mijn hoofd dan zachter wordt
gedachtenknopen slijten
wandelen is meditatie met de benen
creativiteit zonder tafel en pen
lopend horen wat er speelt
Het vertrek
eerder liep ik met een groep
erg gestructureerd en top down
o.l.v. Belgische jezuïeten
van Loyola naar Javier
dan ontstaat voor het eerst het verlangen
om individueel naar Santiago te gaan
geen roeping, meer noodzaak, onderzoek
bovendien loopt mijn relatie stuk
blijven gesprekken rondcirkelen in mijn hoofd
blijven antwoorden uit
in 2006 ergens in april
besluit ik te vertrekken.
vanuit Maastricht
De wandelkar
hij ziet eruit als een complete inboedel
‘Heb je je huis meegenomen?’
medewandelaars lachen en lopen door
ze hebben gelijk
ik ben te zwaar beladen
een tent, een accordeon …
Accordeon
ik wil onderweg wat bijverdienen
speel ook graag voor een beetje romantiek
maar toch: waarom zoveel gewicht?
ik verdien nauwelijks
straatmuziek is vaak hard werken
pelgrimswensen zijn geen klinkende munt
ik mis tijd om stil te zijn
tent, accordeon en meer
ik geef ze pelgrims mee
die teruggaan met de auto
vervolgens loop ik zó licht
dat ik af en toe achterom kijk
of de wheelie er nog is.
Geen nieuw ik
onderweg tegen een ‘nieuw ik’ aan lopen
ergens tussen twee albergues
daar geloof ik niet in
ik weet niet of ik veranderd ben of niet
er zijn dagen waarop niets stroomt
benen zwaar
hoofd leeg
ik voel me dan beslist niet spiritueel
eerder een kreupele dromedaris
verlangend naar een hapje en een biertje
waarom blijf ik lopen?
in Leon heb ik een inzinking
ik zit daar tien dagen
weet dan nog niet
dat de accordeon al afscheid neemt
ik ben de tocht begonnen
ik wil ik ’m ook afmaken
blik op oneindig
Gewoon mijn weg
Ultreia et Suseia! roept de camino
voorwaarts, hogerop
ik voel me misschien meer thuis bij de tao
daar hoef je niet te transformeren
alleen onder ogen te zien wie je al bent
dat scheelt
maar kortgezegd loop ik gewoon mijn weg
geen deadline
geen verbeterplan
De aankomst in Santiago
even ben ik gelukkig
omarm allerlei mensen
van een groepje, waarmee ik
de laatste dagen optrek en arriveer
‘I did it’
maar wat nu?
het voelt euforisch, ‘jaren zestig’
onwerkelijk…
De trein terug
ik begin de camino te zien als een trein
ik ben ingestapt
de raampjes tonen landschappen
van vermoeidheid en inzicht
ik verlaat de trein
waar ik moet zijn
even voel ik me alleen
op een leeg perron
maar al gauw verkoop ik de wandelkar
einde dienstregeling
Slaapzaal
in 2025 ben ik opnieuw in Santiago
in een slaapzaal vertelt een Braziliaan
hoe hij in de kathedraal
het beeld van de apostel Jacobus heeft omhelsd
‘en?’ vraag ik
‘het voelde als koude steen’
ook het goud staat hem tegen
ik herken de weerzin
Kerk
historisch onderzoek wijst erop
dat Jacobus waarschijnlijk nooit in Santiago is geweest
de kerk had een verhaal nodig
het werkte
voor de economie uitstekend
voor mijn spirituele beleving minder
deze fabel is er eentje te veel
In de eetzaal
in de eetzaal van de albergue Seminario Menor
zet een meisje ‘Ultreia’ in
gemengde gevoelens
ik maakte van het lied ooit een vertaling
op een bijeenkomst van vertrekkende pelgrims
zong ik het
ze haalt haar smartphone tevoorschijn
en filmt het publiek
met haar andere hand dirigeert ze
ze streamt
weer een moment veiliggesteld
Schermen
boven de tafels hangen schermen
YouTube-filmpjes van andere wandelaars:
eerste dag
broodje
biertje
blaar
een soort pelgrims-augmented reality
het doet me denken aan de videobrieven
die ik tijdens mijn tocht maakte voor Spirit 24
een themakanaal van de NCRV
het slokte
aandacht
tijd
stilte
misschien lijk ik
op dat instagrammeisje
doe ik dat ook als schrijver
fragmenten veiligstellen en verzamelen
Vrije doortocht
als ik de camino zie als een lange gang
dan ben ik er doorheen gegaan
ik hoef er niet meer dagelijks in te wonen
waar ik begon als een meegesleurde wandelaar
fragmentenverzamelaar
word ik bewuster beheerder van wat in mij omgaat
Laatste notitie
eindelijk val ik
in de stille ruimte
kan ik er
vertoeven
wanneer ik wil
er loopt geen camino meer
met mij mee
ik sluit me aan
bij wat op en neer gaat
ademhaling
van eigen lijf
en leven
ik ga niet tegen de vertelkunst in
ik giet geen woorden
in narratieve mallen
ik denk essayistisch
schrijf muzikaal
orden via
associatie
herhaling
echo
terugkeer
vooruitblik
ritme
inval
plot ontstaat ergens wel
ik wil me uitdrukken
in relatie
tot wie ik ben
en de wereld
ik wilde al schrijven
voor ik
de camino
liep
dat had ik veel eerder moeten doen
Geef een reactie