Aankomst op de Finca Mixta
(De naam van de Finca en de vrouw in het stuk heb ik aangepast omdat er misschien nog meer verhalen volgen met betrekking tot de Finca)
Ik heb weinig geslapen, maar het moest lukken, nog 4,5 kilometer lopen naar de Finca. Niemand had over een haast onmogelijke en gevaarlijke wandelweg gerept. Zelfs google maps niet.
Al gauw blijkt dat ik in een smal stukje cement langs de weg moet lopen. Het is oneffen en nauwelijks groot genoeg voor het ordinaire boodschappenkarretje met mijn zware rugzak erop. Ik besluit de moed erin te houden. Het is bloedheet, zo’n 37 graden. Ook mijn mobiel raakt oververhit. Dat besef ik pas later. Ik zie nauwelijks meer iets. Het management van je telefoon wordt dan ineens overgenomen. Om de batterij te sparen. Ik word er opstandig van en moedeloos. Er stopt een auto. Een jonge vrouw vraagt waar ik heen ga. Ik zeg: naar Bolulla. ‘Stap maar in: ik zag je lopen, ik dacht: dit ga je niet halen en is veel te gevaarlijk.. Ik ken het hier. Ik ben van plan te gaan zwemmen, maar ik rij wel even terug.
Zij volgt een impuls, ik ook, zij helpt de bagage in de kofferruimte te krijgen en maant haar pibull, die naast haar zat, naar de achterbnk te gaan. Hij luistert goed en ik voel me helemaal op mijn gemak als ik instap en zij achter het stuur gaat zitten. ‘Ik heet Laura.’ Ík Thijs.’
Ik heb de wandelroute nog in de telefoon staan en het beeld is weer even helder. Later wordt het onduidelijker en draaien we kringetjes.
Een plaatselijk iemand had nog nooit van Finca Mixta gehoord. Politie, die ons even later tegemoet rijd weet ook van toeten nog blazen. Ik heb met moeite nog een berichtje naar het hostel weg kunnen doen. Er komt geen reactie terug. Ook telefonisch krijg ik geen contact. Ik verontschuldig me. ‘Ik kan het allemaal niet zien,’ zeg ik ‘sorry, ik hoop dat het geen fake-account is, die Finca Mixta’.
‘Vind je het erg als ik een sigaret opsteek?’ vraagt Laura
‘Nee hoor’
‘Is het een telefoonnummer in Spanje?
‘Ja,’ Ik laat het haar zien, van een papiertje dat ik heb.
Ze belt en blaast gelijk hoog van de toren. ‘Ze gaan me de gps-coördinaten sturen,’ zegt ze.
‘Ze vroegen inderdaad niet eens wie ik was en voor wie ik belde, dat zou je toch wel verwachten.’
Al vrij snel komt gelukkig het verlossend bericht. We zien een klein bordje staan met Finca Mixta ‘naar rechts’. We gaan hobbelend en stoekend nog een stuk omhoog. Dat had ik nooit alleen gevonden en gehaald, denk ik. En een jeep zou hier beter op zijn plaats zijn.
‘Wil je nog even wat drinken hier?’vraag ik.
‘Nee.’ Ze is zeer gedecideerd en glimlacht: ‘Nu kan ik eindelijk gaan zwemmen.’ Ze wijst ook naar het oorverdovend geluid van de duizenden cicaden in de bomen en trekt een vies gezicht. Dan wijst ze even op haar pitbull in haar auto, waarvan ze de ramen even had dichtgedraaid en kijkt naar de twee honden op het terrein.
‘In ieder geval heel hartelijk bedankt.’
We twijfelen even, kijken elkaar aan en geven elkaar een knuffel.