8 oktober was de prijsuitreiking van een schrijfwedstrijd van het Duitsland instituut in Amsterdam in een zaal boven Boekhandel Atheneum. Het was een leuke bijeenkomst met een drankje en wat geklets voor en na de voordrachten van de vier winnaars. Ze konden uitzonderlijk goed voordragen, vond ik: enkelen hadden dan ook een theaterachtergrond. Ook verder was de kwaliteit erg professioneel. Tussendoor vonden kleine interviewtjes plaats en het voorlezen van de juryrapporten. Ik heb ook mee gedaan met de wedstrijd, maar niet gewonnen, maar iedereen die meedeed kwam terecht in het boek: Duitslandreis Flitsverhalen. Ik ga ze allemaal lezen. Ik heb leuke gesprekken gehad over fragmentarisch schrijven.
Dit was mijn ‘flitsverhaal’
Een leuk stukje Duitsland
Het wordt het derde Deutschlandticketritje. Ik heb het uitgebreide programma van het eerste Düsseldorfse Art Walk Festival doorgenomen en kan nu kiezen wat ik ga doen, maar laat het los: die honderden mogelijkheden, de buslijnen en al dat geplan beginnen me te duizelen.
In de trein zit een moeder met haar dochtertje. Het meisje kan niet ‘rückwärts’ zegt ze kwaad. De moeder kijkt op van haar mobiel en maant haar op te houden met zeuren. ‘We zitten en de trein is vol.’ Het meisje gaat bokkig zijwaarts zitten, met haar benen in het gangpad; ‘ik kan niet ‘rückwärts’,’ schreeuwt ze. Even later vertrekt ze.
Als de moeder weer opkijkt van haar telefoon hoort ze ergens in de verte haar dochters stemgeluid en loopt er naartoe.
Van een eigen puberteit kan ik me weinig herinneren. Ik paste me altijd aan, vaak twijfelend.
Ik had de Erkrather Straße ingevuld in Google Maps, maar zonder nummer 30. Daardoor ben ik het NRW-tanzhaus en de dansperformance ‘waterkind’ misgelopen. Jammer, experimenten met contact tussen mensen zonder elkaar aan te raken, leken me interessant.
Zo kom ik onverwacht op de Wöringer Platz.
Ik eet, drink en kom bij in een strandstoel na een flinke wandeling. Het einde van de tweede dag nadert. Er start een voorstelling vol acrobatiek, clownerie, zang, dans, een fiets, hoepels en veel contact met het publiek. Ik zit op de eerste rij en wil die confrontatie wel aangaan hoewel twijfel mij bijna ‘rückwarts’ had gebracht. Wat ik vermoedde, gebeurt inderdaad: ik word prooi van de clown/acrobaat die mij zijn hoed opzet, een keer mijn mobiel uit mijn handen trekt en me net niet helemaal belachelijk maakt. Maar uiteindelijk word ik toch prettig onderdeel van de voorstelling, vooral toen ik zijn hoed vanuit de strandstoel als een frisbee recht op ‘m af wist te werpen. De clown was er zelf nog wel het meest verbaasd over.
Het doet me goed. Zonder elkaar aan ter raken voel ik me toch verbonden en tussen de mensen. Ik luister hier niet naar een ingesleten verhaal, ik ben er deel van en raak bovendien gefascineerd door spannende acrobatische hoogstandjes met hoepel en fiets.
Wegdommelend in de trein lig ik weer in bed in mijn hotel, mijmerend over wat ik nog wil doen die zondag. Moe van alle indrukken wil ik eigenlijk terug naar huis. Ik kijk om me heen en bevind me in de trein naar Utrecht; de tweede dag van het festival is al voorbij.
De Bilker Straße was tijdens het festival omgedoopt tot ‘Straat van Romantiek en Revolutie’ en smeedt een buitenpodiumprogramma, kunst, muziek, gastronomie en open binnenplaatsen aan elkaar tot een levendig geheel.
Het ‘Schumann-Haus’, het ‘Heinrich-Heine-Institut’ , het ‘Institut Français’, het marionettentheater en het ‘Palais Wittgenstein’ openden er hun deuren.
De sfeer van het Franse chanson van Lonny beviel me evenals de jazz van ‘Gute Nacht, Harry’ . Maar toen de band ging samenwerken met vertelacteurs met een boek in de hand, veel acteerwerk en verhalerij, haakte ik af. De opgeblazen voordracht was wat mij betreft een gemiste kans om woorden direct te laten klinken met improvisatieruimte.
De kunstenaar Jacques Tilly door Poetin veroordeeld vanwege een cartoon onthulde er samen met een wethouder een beeld waarin Heinrich Heine van romanticus uitgegroeid is tot een rebel, die opkomt voor gerechtigheid.
Zonder Deutschlandticket en een betaalbaar last minute hotel had ik deze ‘Deutschlandreise’ nooit gemaakt. En al twijfelde ik vaker, mijn ‘rückwärts gaan’ heeft mij dit keer gelukkig geen parten gespeeld. Ik heb een leuk stukje Duitsland ontdekt. Ik leer het wel.